Schuldgevoel

Ik heb tijd nodig voor mezelf. Dus ik kies ervoor in mijn uppie in een hutje op de hei te gaan zitten.
Maar man, wat heb ik een schuldgevoel naar mijn zoons. Geef ik ze wel genoeg aandacht? Ben ik niet een afwezige moeder, waarop zij nu leren niet te kunnen bouwen omdat ik weg ben? Voelen ze zich wel geliefd door mij?

Ik weet dat sinds ik moeder ben, dat ik meer moet balanceren met mijn tijd, waardoor ik prioriteiten moet stellen en keuzes moet maken. Dat betekent automatisch dat ik af en toe ook dingen moet laten. De keuze voor het ene (tijd voor mezelf na zo lange tijd mezelf weggecijferd te hebben) heeft vrijwel altijd gevolgen op de andere opties (tijd voor mijn zoons). En tenslotte heb ik ook nog te maken met verwachtingen van mijn omgeving.

Maar werkelijkheid is:
Ik MOET nu even voor mezelf kiezen, wil ik weer verder kunnen. Dat betekent slapen wanneer IK kan, (gezond) eten wanneer & wat ik wil, naar buiten kan gaan om mijn dagelijkse wandeling van een 1 uur te kunnen doen wanneer ik wil, niet hoef te wachten tot 20.00 om te mediteren en gewoon kan studeren zonder onderbroken te worden.
En eenmaal op de hei, blijkt hoe moe ik ben en hoeveel behoefte ik eraan heb. Ik slaap makkelijk 10 uur per nacht en ook nog anderhalf uur tussen de middag. Ik gun het mezelf, echt waar. Het is duidelijk dat ik er echt behoefte aan heb, maar vind het ook moeilijk.

Tot dat ik mezelf realiseer:
Ons schuldgevoel is verbonden met empathie. Je schuldig voelen betekent dat je medeleven en bezorgdheid voelt voor de mensen om je heen. En dat is een hele mooie eigenschap. Mijn empathische kwaliteiten zorgen ervoor dat ik het graag goed wil doen voor de mensen om mij heen.
Het leven is niet in balans raken, maar leren balanceren. Dus voor nu ben ik empathisch naar mezelf! Straks zijn mijn zoons weer aan de beurt en worden ze nog gek van mijn empathische kwaliteiten. “Nee mam, ik wil geen kus en een knuffel.”

PS Hoe gaat het met jouw schuldgevoel en balans? Wat zou jij anders willen doen?

mei 2021